“maymundan geliyosak, o üç metre zıplıyo ben niye onbeş metre zıplamıyorum”
hüseyin üzmez (akit gazetesi)

epey eskiymiş bu tespit ama ben yeni gördüm. günüm şenlendi.

evet bir grup daha konserine gitme şerefine nail olamadan dağıldı: the hellacopters. 2005′teki albümlerini çıkarmadan önce web sitelerine “rock’n'roll is dead” yazmışlardı (albümün adıymış ama o), ben dahil bazı kerizler de “dağıldılar kesin” diye atlamıştık. neyse aradan 2 sene geçti aklımıza gelen başımıza geldi, iyi bok oldu. 13 ekimde dağılmışlar benim daha dün haberim oldu. konserlerine gitmesem bile orda bi yerlerde duruyorlardı, varlardı, en azından rahatlatıcı bir şey bu. işte tam bu noktada metin demirhan’dan bahsetmek lazım gelir. kendisini 2 hafta önce kaybettik. denizli’den istanbul’a gelip gittiğim zamanlarda mutlaka yanına uğrar, dükkanından o zamanlar ulaşamadığım filmleri falan alırdım, evil dead serisini, peter jackson’ın ilk filmlerini falan kendisinden aldım. ama maksat alışverişten ziyade sohbetti sanki. orda dakikalarca ayakta durup kendisinin palavrayla karışık hikayelerini, planlarını dinlemek acayip zevkliydi. trakya’da çekeceği zombi filmi, dünyayı kurtaran adam 2′nin ayrıntıları falan filan… sonra filmlere daha kolay ulaşır, atılgan’a daha az uğrar oldum, sonra da hiç uğramamaya başladım. oraya gitmesem bile kedilerin, posterlerin, çizgi romanların arasında demirhan’ın birisiyle sohbet ediyor olduğunu biliyordum ama. nasıl olsa istediğim zaman gidebilirdim oraya ben. istediğim zaman sohbet edebilirdim kendisiyle. hayır işte öyle olmuyormuş, meğer bir gün durduk yere beyin kanaması geçirebiliyormuşsunuz, hastanede yoğun bakımda sevdiklerinizi perişan edebiliyor, bir gün de aniden çekip gidebiliyormuşsunuz. giden de gelmiyor ki kodumun dünyasında.

edit: hellacopters dağılmamış ulan, götümden uydurmuşum resmen. rock am ring’te çıkacaklar babalar gibi. ama son albüm head off‘u yayınlayıp turneye çıktıktan sonra büyük ihtimalle dağılacaklarmış. samimiyetlerine inandığım için bu kararlarını yargılamak istemiyorum. dori.